KnB AU FanFiction [ Kiyoshi Teppei x Hyuuga Junpei ] ‘วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำจะนองก็นองไป แค่หัวใจเราครองรักกันก็พอ’

KnB AU FanFiction

Kiyoshi Teppei x Hyuuga Junpei

‘วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำจะนองก็นองไป แค่หัวใจเราครองรักกันก็พอ’

………

จุ่นรู้สึกอึดอัด

ท่ามกลางบรรยากาศครึกครื้นวุ่นวายของคืนวันลอยกระทง เด็กหนุ่มม.5สังกัดชมรมบาสเก็ตบอลโรงเรียนเศริณย์พยายามลัดเลาะกลุ่มคนหนาแน่นเพื่อที่จะตั้งหลักหาที่โล่งๆเพื่อยืนรอใครบางคน จุ่นกัดฟันกรอดขณะที่เดินฝ่ามวลมหาประชาชนจำนวนมาก เมื่อปีก่อนที่วัดมีคนเยอะ เขาเลยแนะนำเพื่อนให้เปลี่ยนสถานที่ไปลอยกระทงในมหาวิทยาลัยใกล้ๆโรงเรียนบ้าง แต่สุดท้ายแล้ว ไม่ว่าที่ไหนก็มากไปด้วยผู้คนที่มีจำนวนมหาศาลยิ่งกว่ามวลน้ำจากมหาอุทกภัยปี2554

จุ่นส่ายหน้าไปมาเพื่อสลัดความทรงจำในช่วงขนของขึ้นชั้นสองที่กลับมาเด่นชัดอีกครั้ง ก่อนจะกลับมาสนใจหาทางออกจากเขาวงกตมนุษย์ที่ซับซ้อนไม่ต่างจากในหนังเดอะเมซรันเนอร์ แถมยังขยับได้เหมือนกันเสียด้วย ถึงแม้จุ่นจะสูงกว่าเขาวงกตเหล่านั้น แต่ความสูง178เซนติเมตรของเขาก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายนัก เพราะนิสิตชายส่วนใหญ่ในบริเวณนั้นก็สูงพอๆกับเขา น้อยกว่าเขาเล็กน้อย มากกว่าเขาก็ยังมี ยังไงก็มองเห็นสวนกว้างของมหาลัยได้ไม่ทั่วเสียที

ขณะที่เด็กหนุ่มสวมแว่นกำลังเดินมองซ้ายมองขวาไปมา น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยก็ดังขึ้น

“จุ่น มาทำอะไรอยู่ตรงนี้น่ะ ก็นัดกันที่สระน้ำตรงโน้นไม่ใช่เหรอ”

“ไอ้เทพ!” หนุ่มแว่นผมดำตัดสั้นร้องเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยความโล่งใจ

เทพเป็นเด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่ ผมสีอ่อน ตาสีอ่อน ใจดีและเป็นมิตรกับผู้อื่นเสมอ

เทพมองเพื่อนร่วมชมรมด้วยสีหน้าอ่อนโยนก่อนจะถือวิสาสะจูงมือจุ่นแล้วพาอีกฝ่ากระแสมวลชนคนเทศกาลออกมาอย่างยากลำบาก

“ไปซื้อกระทงกับไฟเย็นไม่ใช่รึไง แล้วทำไมถึงมามือเปล่าฟะ” จุ่นถามอีกฝ่าย ขณะเดียวกันก็แอบเหลือบมองมือใหญ่ที่จับมือของตนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ทำราวกับว่าจะจับอยู่อย่างนี้ไปตลอดชีวิต…

เด็กหนุ่มสวมแว่นในเครื่องแบบนักเรียนม.ปลายรู้สึกถึงอุณหภูมิในร่างกายที่สูงขึ้นอย่างประหลาด แต่สุดท้ายเขาก็บอกตัวเองไปว่ามันเป็นอาการจากการอยู่ในที่เบียดๆนานเกินไปต่างหาก แน่นอนว่าอาการใจเต้นโครมครามในอกก็เช่นกัน ถึงแม้จะไม่เกี่ยว แต่จุ่นก็พยายามลากทุกสิ่งทุกอย่างให้เกี่ยวข้องกับอาการประหลาดที่บ่งบอกว่าเขากำลัง’เขิน’ เพียงเพราะอายเกินกว่าที่จะยอมรับความรู้สึกนั้นของตน

“ฉันเอาวางทิ้งไว้แถวๆสระน่ะ รู้สึกว่านายมาช้าผิดปกติก็เลยมาตาม” เทพยิ้มร่าในขณะที่จุ่นเบิกตากว้างแล้วแหกปากโวยวายในทันที

“จะบ้าเรอะ ทิ้งไว้แบบนั้นได้ไง! คนเยอะขนาดนี้เดี๋ยวก็หายหรอก!”

“ไม่หายหรอกน่า ไม่ได้นานขนาดนั้นซะหน่อย” คนตัวใหญ่ยิ้มน้อยๆกับปฏิกิริยาตอบสนองของอีกคน จุ่นเบ้ปากอย่างเอือมระอา เทพมักเป็นแบบนี้เสมอ ยิ้มง่าย มองโลกในแง่ดี ใจดี มีน้ำใจและคอยช่วยเหลือคนอื่นเสมอ เพราะเป็นแบบนี้ไงเขาถึงได้ต้องเป็นห่วงไปตามประสาเพื่อนที่ดี ถึงแม้ปากจะไม่พูดออกไปตรงๆก็เถอะ…

แต่ว่า….แค่เป็นห่วงในแบบของเพื่อนจริงๆเหรอ…

“เห็นมั้ย ยังอยู่ที่เดิมอยู่เลย”

จุ่นสะดุ้งตื่นจากห้วงความคิด เด็กหนุ่มผมดำส่ายหน้าไปมาอย่างเอือมระอา เอือมระอาท่าทียินดีของอีกฝ่าย รวมทั้งความรู้สึกประหลาดๆของตนเองด้วย

“ลองมันหายดูสิ นายเอาเงินไปซื้อใหม่เองเลย ฉันไม่ช่วยหารแล้ว”

“เอาน่าๆ ยังไงก็มาลอยกระทงกันเถอะเนอะ เดี๋ยวค่อยเล่นไฟเย็นกัน แล้วก็ค่อยไปเดินดูงาน”

“ไหนบอกว่ามาลอยกระทงอย่างเดียว… แต่เอาเถอะ..”

จุ่นถอนหายใจพลางปลดกระเป๋าเป้นักเรียนลงบนพื้นหญ้า กระทงทำจากหยวกกล้วยขนาดใหญ่ตกแต่งงดงามสมควรแก่การลอยร่วมกันสะท้อนอยู่ในนัยน์ตาสีเข้มหลังเลนส์แว่น

“น่าจะมีกระทงน้ำแข็งขายนะ ถึงหยวกกล้วยจะไม่อันตรายเท่าโฟม แต่มันก็เป็นขยะอยู่ดี”

“แบบนั้นก็น่าจะเข้าท่านะ แบบนั้นพอมันละลายหมดเราก็จะได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันไง เหมือนน้ำในสระ— โอ๊ย! เจ็บนะจุ่น!”

เทพโดนจุ่นคว้ากระเป๋าเคียงที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาฟาดเข้าที่ต้นแขน โชคดีที่วันนี้สิ่งของที่ใส่เป็นเสื้อกีฬาสำหรับเปลี่ยนตอนซ้อมบาส ถ้าเป็นเมื่อวานที่จุ่นตั้งใจแบกหนังสือมากองที่โรงเรียนล่ะก็ ต้องเจ็บมากกว่านี้แน่ๆ

“เจ็บได้ไงฟะ เบาขนาดนี้! แล้วก็เลิกพูดไร้สาระได้แล้วเฟ้ย รีบๆจุดธูปจุดเทียนซะ จะได้รีบๆลอยแล้วก็รีบกลับ!”

“อื้มๆ เข้าใจแล้ว” เทพพยักหน้าพลางก้มลงทำตามคำสั่งของอีกคนแต่โดยดี

“นี่ จุ่น”

“อะไรฟะ?”

“จุ่นจะขอพรอะไรเหรอ?” จู่ๆเทพก็ถามขึ้นมาขณะจุดไฟแช็ค แสงเทียนที่ถูกจุดวูบวาบไปมา จุ่นจ้องมองมันครู่หนึ่งแล้วจึงหันหน้าไปอีกทาง

“…จะขออะไรมันก็เรื่องของฉันไม่ใช่เรอะ นายมาเกี่ยวอะไรด้วย”

“เอ๋ ก็ฉันอยากรู้นี่นา อยากรู้ว่าจะขอเหมือนกันรึเปล่า” เทพเอ่ยยิ้มๆ จุ่นหัวใจเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย ถ้าเป็นไปได้…เขาก็อยากให้คำอธิษฐานของอีกฝ่ายตรงกับตน

“….” จุ่นไม่ตอบอะไร เด็กหนุ่มมองเทพจัดการจุดธูปจุดเทียนให้เสร็จพร้อมลอย ก่อนจะย่อตัวลงนั่งยองๆข้างอีกฝ่าย

“เอาล่ะนะ” เทพให้สัญญาณ จุ่นพยักหน้าน้อยๆ มือของทั้งคู่ที่จับกระทงคนละด้านค่อยๆวางกระทงลงบนผิวน้ำอย่างนุ่มนวล จากนั้นจึงปล่อยมือออกมาช้าๆ เด็กหนุ่มสวมแว่นเหม่อมองกระทงไซส์ใหญ่ที่ลอยเอื่อยๆไปรวทกล่มกับกระทงของคนอื่นๆที่กลางน้ำ ภาวนาในใจว่าอย่าให้มันล่มไปซะก่อน ขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้น คนผมดำก็รู้สึกได้ถึงสายตาที่กำลังจ้องมองมาทางตน เทพกำลังมองเขาอยู่….

นี่อยู่ใกล้กันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่…..

สภาพของเด็กหนุ่มม.ปลายสองคนที่นั่งยองๆลอยกระทงด้วยกันแบบนี้คงน่าอายน่าดู จุ่นกำลังจะลุกขึ้นยืนแต่เทพกลับรั้งมือเขาเอาไว้ คนสูงกว่าพยักพเยิดไปยังกระทงใบหนี่งที่อยู่ห่างออกไปจากกระทงของพวกเขาพอควร สภาพกระทงที่กำลังลุกไหม้ตราตรึงอยู่ในสายตาของจุ่น เด็กหนุ่มพึมพำออกมาเบาๆ

“โคตรเฟล….”

เป็นอะไรที่เฟลมาก สมควรที่จะเอาไปทำแก๊กเหลือเกิน ยิ่งถ้าแปะโลโก้เป็ดเฟลด้วยน่าจะเหมาะ…

“จุ่น”

“หือ?” เด็กหนุ่มสวมแว่นหันหน้ามามองตามความเคยชิน ด้วยความรวดเร็ว เทพฉวยโอกาสจุมพิตที่ริมฝีปากบางของอีกฝ่าย คนถูกขโมยจูบถึงกับแข็งเป็นหิน

“อะ…ไอ้ ไอ้บ้า!!” จุ่นหน้าแดงไปทั้งหน้า เด็กหนุ่มรีบคว้ากระเป๋านักเรียนแล้วรีบออกวิ่งหนีทันทีเพื่อปกปิดความเขินของตน

“อ้าวจุ่น! รอฉันด้วยสิ” เทพคลี่ยิ้ม สองมือใหญ่รวบสัมภาระทั้งหมดก่อนจะรีบวิ่งตามอีกคนไป คนที่เห็นเหคุการณ์ต่างยืนมองสองหนุ่มวิ่งไล่จับกันท่ามกลางบรรยากาศที่พลุกพล่าน

นี่มันหนังอินเดียที่พระ-นางวิ่งไล่จับกันเรอะ………………..

“จุ่น! จะรีบกลับไปไหนน่ะ อยู่เที่ยวงานกันก่อนดีกว่าน่า อีกเดี๋ยวเขาก็จะจุดพลุจุดดอกไม้ไฟชุดใหญ่กันแล้วนะ”

“กลับไปตัดผมร.ด.ที่บ้านโว้ย! ดูไปคนเดียวเลยไอ้เทพบ้า!”

“อ๋า! พรุ่งนี้มีตรวจผมร.ด.นี่นา! ลืมสนิทเลยแฮะ!! จุ่นรอฉันด้วย ฉันก็ต้องตัดเหมือนกัน!”

เทพเร่งความเร็วจนวิ่งทันเด็กหนุ่มสวมแว่น สองหนุ่มม.5วิ่งฝ่าผู้คนไปเรื่อยๆ ลัดเลาะออกจากสถานที่จัดงานไปยังสถานีBTSที่อยู่ไม่ไกลนัก

ถึงวันนี้จะต้องกลับไปตัดผม แต่ตัดใจจากจุ่นน่ะ ไม่มีวันหรอก….

เทพคลี่ยิ้มบางๆ เสียงพลุดังขึ้นไล่หลังทั้งสองจากที่ไกลๆ ราวกับถูกใจในความคิดของเขา

………

อร่าาาาห์ จบแล้ววววจบแล้วแบบงงๆ5555555 ทำไมมาลงเอยที่ตัดผมร.ด.ก็ไม่รู้5555555 ปีนี้ไม่ได้ออกไปลอยกระทงค่ะ;-; เลยแต่งฟิคลอยกระทงอยู่บ้านซะเลยยยฮึ่มมม55555 ยังขำชื่อพี่ฮิวงะกับพี่คิโยชิไม่หาย โอยย บ้าจริงง55555 ยังไงก็ตาม สุขสันต์วันลอยกระทงนะคะทุกคน แล้วก็ขอให้สนุกกับฟิคนะคะ:)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s