KnB FanFiction [ Murasakibara Atsushi x Aomine Daiki ] ‘Trick or Treat’

KnB FanFiction

Murasakibara Atsushi x Aomine Daiki

‘Trick or Treat’

******Rate : NC******

………

มุราซากิบาระ อัตสึชิในชุดลำลองตัวโปรดยืนอยู่ ณ สนามบาสร้างผู้คนแห่งหนึ่ง ถึงแม้จะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ว่าตนโผล่มา ณ สถานที่แห่งนี้ได้อย่างไร แต่คนตัวใหญ่ก็เลือกที่จะตั้งสติแล้วเดินสำรวจไปทั่วสนาม

“ไง มุราซากิบาระ”

เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้น คนผมม่วงหรี่ตาลงเล็กน้อยเมื่อพบร่างของอาโอมิเนะ ไดกิ อดีตเพื่อนร่วมทีมปาฏิหาริย์กึ่งนั่งกึ่งนอนเหยียดขาอยู่บนพื้นสนาม แผ่นหลังพิงไปที่รั้วตาข่ายเหล็กเกรอะสนิมเล็กน้อย เขาสวมเครื่องแบบของโรงเรียนโทโอที่ค่อนข้างยับ ริมฝีปากเหยียดยิ้ม ข้างกายคนผิวเข้มมีลูกบาสลูกหนึ่งวางอยู่

“มิเนะชิน… ทำไมทั้งฉันทั้งนายถึงได้มาอยู่ในที่แบบนี้ด้วยกันล่ะ”

“นายกำลังฝัน มุราซากิบาระ ฝันที่เกิดจากปาฏิหาริย์ในวันฮาโลวีน”

ปาฏิหาริย์ที่ทำให้พวกเขาได้เจอกัน…

“ฮาโลวีน…? มีปาฏิหาริย์ในคืนปล่อยผีอย่างนี้ด้วยเหรอ”

“ไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องนั้นหรอก รู้แค่ว่าตอนนี้มันกำลังเกิดขึ้นกับนายก็พอ อ้อ เกิดขึ้นกับฉันด้วย” อาโอมิเนะถอดเสื้อนอกสีเข้มของตนออกแล้วโยนมันลงไปบนพื้น นัยน์ตาสีน้ำเงินจ้องเขม็งไปยังอดีตเพื่อนร่วมทีมราวกับกำลังท้าทายอีกฝ่าย

“…ฉันชอบฮาโลวีน เพราะพอถึงวันนี้ทีไรจะได้กินขนมเยอะกว่าปกติ”

“แล้วไง ใครจะสนเรื่องขนมของนายกัน มาเริ่มแข่งกันได้แล้วน่า” อาโอมิเนะบิดขี้เกียจ ใช่แล้ว อุตส่าห์ได้มีโอกาสเจอกับมุราซากิบาระทั้งที อาคิตะไม่ได้อยู่ใกล้โตเกียวมากขนาดที่นั่งรถไปไม่กี่นาทีก็ถึงซะหน่อย

เจอคนที่เคี้ยวยากอย่างมุราซากิบาระ ไฟนักกีฬาในตัวอาโอมิเนะก็ติดพรึ่บทันที ทำตัวขี้เกียจไปเรื่อยๆบางทีก็น่าเบื่อเหมือนกัน

คนผิวเข้มคว้าลูกบาสมาถือไว้ขณะที่ลุกขึ้นยืน มุราซากิบาระส่ายหน้าน้อยๆพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย

“ฮาโลวีนทั้งทีก็ต้องกินขนมสิมิเนะชิน ยิ่งปีนี้ขนมที่อยากกินมานานดันมาอยู่ตรงหน้าซะด้วย

“…นี่นายหมายความว่าไง?”

ระยะห่างระหว่างทั้งคู่หดสั้นลง ใกล้เสียจนปลายจมูกสัมผัสกัน ใกล้กันเสียจนอาโอมิเนะหัวใจเต้นผิดจังหวะ คนตัวสูงกว่าก้มหัวลงกระซิบข้างๆหูของอีกฝ่ายเบาๆ

“ขอกินนายหน่อยนะ มิเนะชิน”

“อะ….ไอ้…..” อาโอมิเนะนิ่งค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะควบคุมสติตนแล้วเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงกวนๆแบบไม่คิดอะไร

“นายกินฉันไม่ได้หรอก เพราะฉันต่างหากที่จะเป็นฝ่ายกินนาย”

“มิเนะชิน เป็นขนมน่ะต้องถูกกินนะ”

ใบหน้าของมุราซากิบาระเคลื่อนเข้าไปใกล้อีกฝ่าย นัยน์ตาสีม่วงทอประกายความหิวกระหายในบางสิ่งอย่างชัดเจน อาโอมิเนะสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็พยายามทำหน้านิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้

ถึงแม้จะควบคุมสีหน้าได้ กลับบังคับให้หัวใจตนเองเลิกเต้นโครมครามอยู่ในอกไม่ได้เลย….

“ฉันไม่ใช่ขนมว่ะ เลิกบ้าแล้วก็ออกไปห่างๆได้แล้ว” เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน

เมื่อเห็นว่ามุราซากิบาระยังคงยืนอยู่ที่เดิม อาโอมิเนะจึงผลักอีกฝ่ายแรงๆ คนถูกผลักเซไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

“นายกลัวงั้นเหรอมิเนะชิน หรือว่าเขิน…?”

“พูดบ้าๆ!!” หมัดของอาโอมิเนะพุ่งไปที่ใบหน้าของคนผมม่วง มุราซากิบาระคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของอีกคนก่อนที่หมัดนั้นจะปะทะกับใบหน้าของเขา หมัดอีกข้างพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงแต่ก็ถูกคว้าไว้ได้เช่นกัน

“ฉันไม่อยากรออีกแล้ว มิเนะชิน ฉันอยากกินนายจะแย่อยู่แล้ว”

อาโอมิเนะถูกดันติดรั้วเหล็ก คนผิวแทนกัดฟันกรอด สมองที่ไม่ค่อยจะได้ใช้กำลังคิดหนักว่าจะหลบหนีจากสถานการณ์นี้ได้ยังไง ไม่ใช่ว่าเขารังเกียจมุราซากิบาระ แต่แค่ไม่อยากรู้สึกแปลกๆจนสูญเสียความเป็นตัวเองไป ซึ่งความรู้สึกที่ว่านั้น…… เขาอาจจะกำลังเขินอีกฝ่ายอยู่ก็เป็นได้…

ถึงจะชอบอ่านนิตยสารลามก แต่นั่นก็เปรียบได้แค่คนเก่งทฤษฎี ใช่ว่าจะเชี่ยวชาญด้านการปฏิบัติ… พอจู่ๆต้องยุ่งกับเรื่องแบบนี้จะใครมันจะไปทำใจได้ เดี๋ยวขอกลับไปตั้งหลักก่อนก็แล้วกัน

“มุราซากิบาระ ปกติเวลาจะรับขนมไปกินในวันฮาโลวีนเขาต้องพูดอะไรกันก่อนไม่ใช่รึไง”

ใบหน้าของมุราซากิบาระหยุดเคลื่อนที่เข้าอีกคนไปชั่วขณะ เขายิ้มก่อนจะรีบถามทันที ราวกับเด็กที่ถูกล่อลวงด้วยขนมหวาน

“Trick or Treat?”

“Treat”

สิ้นเสียงคำตอบรับของตน อาโอมิเนะก็รวบรวมแรงทั้งหมดไว้ที่ขาขวาแล้วถีบอีกฝ่ายออกไปสุดแรงเกิด เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว อาโอมิเนะวิ่งไปที่ประตูทางออก ถึงแม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าจะหนีออกไปจากที่นี่ยังไงจนกว่าจะหมดเวลาที่ใครบางคนเคยบอกเขาไว้ ใครบางคนที่มอบปาฏิหาริย์นี้ให้กับทั้งเขาและมุราซากิบาระ

เขาแค่อยากพบมุราซากิบาระ อยากเล่นบาส อยากพูดคุย คิดไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะออกมาเป็นแบบนี้….

ขณะที่อาโอมิเนะกำลังวิ่งอยู่นั้น มุราซากิบาระที่มีช่วงขายาวกว่าก็ออกวิ่งแล้วกระโจนเข้าใส่เขาจนล้มกระแทกพื้น อาโอมิเนะครางเบาๆ เด็กหนุ่มหลับตาลงชั่วครู่เพื่อสะกดกั้นความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่าง เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าใบหน้าของมุราซากิบาระอยู่ห่างเพียงแค่ไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น

“นายตอบฉันแล้วนะ เพราะงั้นก็คงได้เวลาซะทีล่ะ”

ร่างของคนผิวแทนถูกลากกลับไปที่เดิม ริมฝีปากของอาโอมิเนะถูกบดขยี้อย่างรวดเร็วและรุนแรง มือหนากระชากเนกไทออกจากชุดนักเรียนของอีกฝ่ายก่อนจะนำไปใช้มัดข้อมือสีเข้มทั้งสองข้างเข้ากับร่องรั้วตาข่ายเหล็ก เสื้อนักเรียนที่ยับยู่ยี่ยิ่งกว่าเดิมถูกกระชากออก ตามด้วยเข็มขัดและตะขอกางเกงที่ถูกปลด อาโอมิเนะดิ้นพล่านทั้งที่ถูกมัด แต่กลับสู้แรงมุราซากิบาระไม่ได้ซักนิด

“แฮ่ก…อะ ไอ้มุรา…ซากิ…บาระ…แฮ่ก..”

หลังจากที่ถูกปลดปล่อยจากริมฝีปากของคนตัวใหญ่กว่า อาโอมิเนะหอบแฮ่กเพราะขาดอากาศ ปนกับเรียกชื่อของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเคืองแค้น ทั้งๆที่กำลังไม่พอใจกับการกระทำอันอุกอาจ แต่ใบหน้าของคนผมน้ำเงินกลับเป็นแดงเรื่อตัดกับสีผิว

มุราซากิบาระประทับรอยฟันที่บริเวณซอกคอสีเข้ม ทำเหมือนทุกครั้งที่กำลังกัดขนม เลียหยดเลือดที่ซึมออกมาจากบาดแผลเหมือนกับทุกครั้งที่กำลังเลียน้ำหวาน ยิ่งได้ยินเสียงร้องท้วงของอีกฝ่ายเขาก็ยิ่งไม่หยุด ไม่สิ…..เขาหยุดตัวเองไม่ได้แล้ว….

มือหนาที่มีไว้ป้องกันการทำคะแนนจากทีมตรงข้ามลูบไล้ผิวกายหยาบที่เต็มแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ จากแผ่นหลังค่อยๆเลื่อนลงมาที่สะโพกเปล่าเปลือย และค่อยๆเลื่อนไปกุมส่วนอ่อนไหวของอีกฝ่ายไว้แล้วหยอกเย้าอยู่ซักพัก และจู่ๆ ขาทั้งสองข้างของคนตัวเล็กกว่าก็ถูกจับแยกออกจากกัน

กางเกงขาสามส่วนสีครีมและกางเกงชั้นในถูกเจ้าของเรือนผมสีม่วงถอดออกตามลำดับ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดุจห้วงทะเลลึกเบิกกว้างเมื่อตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร

อาโอมิเนะสบถคำหยาบออกมาอย่างโกรธแค้น

“พร้อมนะ มิเนะชิน”

“ถ้าแกเข้ามา…..ฉันจะฆ่าแกแน่” อาโอมิเนะจ้องเขม็งเข้าไปในตาของอีกคนพร้อมกับกดเสียงต่ำเป็นเชิงขู่ มุราซากิบาระยิ้มน้อยๆกับคำขู่นั้นอย่างอารมณ์ดี

“มิเนะชินรู้จักรึเปล่า ที่บอกว่ายิ่งห้ามก็เท่ากับว่ายิ่งยุน่ะ”

ฉับพลัน คนผิวแทนรู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอมบางอย่างที่มีขนาดใหญ่กำลังบุกรุกเข้ามาในร่างกายของตน อะไรบางอย่างที่ทั้งร้อนและแข็ง…

ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นไปทั่วร่าง เขากัดฟันทนไว้ที่จะไม่แสดงความรู้สึกของตนออกมา แต่สุดท้ายเสียงร้องอันแหบพร่าของอาโอมิเนะก็ดังขึ้นอย่างเก็บไม่อยู่

“อย่าเกร็งสิ มิเนะชิน แบบนี้ฉันเข้าไปลำบากนะ”

มุราซากิบาระแนะนำก่อนจะเร่งขยับแก่นกายของตนให้เข้าไปลึกกว่าเดิมอีกหลายครั้ง ครั้งแล้ว…ครั้งเล่า เพื่อกระตุ้นให้อีกฝ่ายร้องออกมาให้เขาได้ยิน

“อึก!…อ…อ๊าาา!”

มุราซากิบาระยิ้มพร้อมๆกับมองคนที่ตนทั้งรักและหลงใหลด้วยสายตาอ่อนโยน

“ทนอีกนิดนะ มิเนะชิน”

“อึ้ก… แฮ่ก… มะ มุรา…ซา..กิ..บา…ระ..” อาโอมิเนะเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า คนถูกเรียกพรมจูบไปที่แก้มสีแดงเรื่อของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากำลังปลอบโยน

“ฉันรักนายนะ มิเนะชิน”

“…..” คนถูกสารภาพรักไม่ส่งเสียงตอบกลับไป ถึงแม้จะยังรู้สึกว่าปลดปล่อยออกมาได้แค่นิดเดียว แต่สำหรับครั้งแรก แค่อาโอมิเนะ ไดกิไม่ผลักไสเขาก็น่าจะเพียงพอแล้ว

ร่างสูงสองร้อยเจ็ดเซนติเมตรค่อยๆถอนกายออกจากอีกฝ่าย เอนกายนอนลงบนพื้นสนามแล้วคว้าคนข้างๆมากอดไว้แน่น มุราซากิบาระหลับไปด้วยความสบายใจ ในขณะที่อาโอมิเนะหอบหายใจด้วยความอ่อนเพลีย ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าการมีอะไรกันครั้งแรกจะเหนื่อยและเจ็บขนาดนี้ และที่สำคัญ ครั้งแรกของเขาดันเป็นผู้ชายด้วยกันซะด้วย แถมยังเป็นคนที่เขาเผลอหลงรักไปตอนไหนก็ไม่รู้…

อาโอมิเนะรู้สึกหน้าร้อนวาบ จากนี้ไปจะมีอะไรเปลี่ยนไปไหมนะ…. สถานะของทั้งเขาและมุราซากิบาระจะเปลี่ยนไปในทิศทางไหนกัน

“เป็นปาฏิหาริย์ที่ดีรึเปล่าล่ะ เจ้ามนุษย์”

เสียงปริศนาที่จู่ๆก็ดังขึ้นปลุกอาโอมิเนะให้ตื่นจากห้วงความคิด เด็กหนุ่มผิวเข้มมองผู้มาเยือนใหม่ก่อนจะเค้นเสียงถามอีกฝ่าย

“จบแล้วใช่มั้ย ปาฏิหาริย์นี่น่ะ”

“ยังไม่ถึงเวลา แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป ยังไงข้าก็ต้องส่งพวกเจ้าทั้งคู่กลับไปอยู่ดี” ผู้มาเยือนเอ่ยด้วยท่าที่สบายๆ เขามีรูปร่างหน้าตาและน้ำเสียงถอดแบบมาจากอาโอมิเนะ ไดกิราวกับฝาแฝด สวมชุดนักเรียนโทโอที่ค่อนข้างยับ ในมือสีแทนข้างขวามีโคมไฟที่ทำจากหัวผักกาดขนาดใหญ่ถืออยู่

“เอาเป็นว่าขอให้มีความสุขกับปาฏิหาริย์ที่เจ้าร้องขอละกัน แล้วก็นะ… ขอบคุณมาก”

ปีศาจแจ็คยิ้มให้เขาก่อนจะหายตัวไป เป็นรอยยิ้มที่มาจากใจ รอยยิ้มที่ไม่น่าจะมาจากปีศาจเจ้าเล่ห์เช่นนั้น

อาโอมิเนะหลับตาลง ภาพการทำสัญญากับปีศาจในวันฮาโลวีนปรากฏขึ้นในหัว แจ็คเป็นปีศาจ ปีศาจเจ้าของตำนานJack O’ Lanternที่ต้องเดินทางในความมืดอย่างโดดเดี่ยวพร้อมกับตะเกียงหัวผักกาด ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงต้องการร่างของมนุษย์ขนาดที่จะยอมช่วยให้ความปรารถนาของมนุษย์เป็นจริง

อาโอมิเนะให้แจ็คยืมร่างของเขาหนึ่งวัน ในขณะเดียวกันแจ็คก็มอบปาฏิหาริย์ให้กับเขา อีกไม่นานเขาก็คงต้องแยกจากมุราซากิบาระ ส่วนแจ็คก็ต้องร่อนเร่ในความมืดต่อไป รอคอยฮาโลวีนปีหน้าที่จะได้มีโอกาสทำสัญญากับมนุษย์อีกครั้ง

พอคิดว่าอีกนานกว่าจะได้เจอกับคนที่ตัวเองรักก็รู้สึกปวดร้าวจิตใจอย่างน่าประหลาด อาโอมิเนะซุกหัวแนบกับแผ่นอกของมุราซากิบาระแล้วจึงหลับตาลง ท่ามกลางความเงียบที่เข้าปกคลุม อาโอมิเนะประทับริมฝีปากลงบนอกกว้าง ใบหน้าเป็นสีแดงเรื่อ ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับ แต่มันก็เป็นความจริง เจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงินอึกอักเล็กน้อยก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆ

“ฉันก็รักนาย… มุราซากิบาระ”

……………..

อา… จบแล้วค่ะ เพิ่งเคยเขียนฟิคเรทครั้งแรก ไม่นึกว่ามันจะฟหดๆ้้ก่กากาปทกสๆนกีพืกาดสพยเวอสมดืำ /นอนตาย เป็นฟิคที่เขียนนานที่สุดเท่าที่เคยเขียนมาเลยค่ะ;-: ส่วนใหญ่เสียเวลาไปกับเวลาทำใจให้สงบก่อนแต่งและเวลาบิวท์อารมณ์ขณะแต่ง สุดท้ายก็เลยออกมาแหม่งๆอย่างที่เห็นค่ะ|||Orz ปกติเขียนแต่ใสๆ พอได้ลองมาเขียนฉากแบบนี้นี่นับถือคนเขียนNCยิ่งกว่าเดิมอีกค่ะ ฟฟฟฟฟฟ อนึ่ง ที่เอาเรื่องปาฏิหาริย์มาเกี่ยวด้วยนี่เพราะงงๆกับไทม์ไลน์ในอนิเมะค่ะ คิดว่าช่วงนี้ในชีวิตจริงคงจะเจอกันลำบาก ก็เลยกลายมาเป็นแบบนี้ฟฟฟฟฟฟฟ

ยังไงก็ตามแต่ ขอให้สนุกกับฟิคนะคะ:) สุขสันต์วันฮาโลวีนค่า:3

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s