Hetalia FanFiction [England X Japan] ‘I love you’

*ฟิคเก่าย้ายจากDek-Dค่ะ*

Hetalia FanFiction

England X Japan

‘I love you’

….

เรื่องบางเรื่องก็แค่พูดยาก..

ไม่ใช่ว่าไม่อยากพูดซะหน่อย!!

….

ประตูห้องถูกเลื่อนเปิดอย่างร้อนรน น้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยปลุกให้ใครคนหนึ่งซึ่งกำลังอยู่ในห้วงนิทราตื่นขึ้นมาบนโลกแห่งความจริง

“เป็นยังไงบ้างญี่ปุ่น อาการดีขึ้นรึยัง?”

ชายหนุ่มผมทองเจ้าของคิ้วหนาถามร่างเล็กผมดำที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่น หนุ่มเอเชียลืมตามองผู้มาเยือนเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต้อนรับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“สวัสดีครับคุณอังกฤษ อุตส่าห์มาเยี่ยมผมถึงที่นี่…”

“พอๆ ไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวอาการก็ทรุดลงกว่าเดิมหรอก ว่าแต่นายนี่เป็นหนักกว่าที่คิดแฮะ เดี๋ยวฉันเรียกหมอ..” หนุ่มผมทองรีบก้าวฉับๆมานั่งลงข้างๆฟูกของอีกฝ่าย มือขาวสไตล์ผู้ดีอังกฤษเตรียมจะคว้าเอาวิทยุสื่อสารตัวเก่งขึ้นมาใช้แต่เสียงของร่างเล็กกลับดังขัดขึ้นก่อน

“อา.. ไม่เป็นไรหรอกครับคุณอังกฤษ แค่เป็นไข้น่ะครับ แค่ไข้หวัดเล็กน้อย พักผ่อนซักพักก็หายแล้วล่ะครับ”

“อึก.. ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ยังไงฉันก็…” อังกฤษผงะเล็กน้อยเพราะเกือบจะหลุดความในใจออกไป บ้าจริง! เกือบจะหลุดคำว่า’เป็นห่วง’ออกไป!!

เจ้านัยน์ตาสีมรกตมองคนป่วยที่บัดนี้นอนขดตัวเป็นก้อนกลมๆอยู่ใต้ผ้าห่มแล้วนอนหันข้างมาหาตน ดูท่าว่าเจ้าตัวจะหนาวมาก ทั้งๆที่อากาศภายนอกก็ไม่ได้หนาวอะไรขนาดนั้นแท้ๆ…

“ญี่ปุ่น หนาวเหรอ?”

“…นิดหน่อยครับคุณอังกฤษ”

“……..” อังกฤษลังเลเล็กน้อยก่อนจะล้มตัวลงนอนบนพื้นห้อง แขนยาวภายใต้สูทเนื้อดีคว้าเอาร่างเล็กมากอดไว้แน่น ญี่ปุ่นสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะยอมโผล่เสี้ยวหน้าของตนออกมาจากผ้าห่ม นัยน์ตาสีดำกระพริบตามองร่างสูงที่ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดอุ่น

“เอ่อ..? คุณอังกฤษครับ นี่มัน…”

“เผื่อนายจะอุ่นขึ้นไง!”

“แต่ผมเป็นหวัดอยู่ แบบนี้คุณอังกฤษอาจจะติดหวัด…”

“ก็แค่หวัด เห็นอย่างนี้ฉันน่ะแข็งแรงนะญี่ปุ่น!”

“อา… คุณอังกฤษนี่ดื้อเหมือนกันนะครับ เหมือนเด็กๆเลย” เจ้าของเรือนผมดำยิ้มนิดๆกับความรั้นของอีกฝ่ายก่อนจะยอมซุกหน้าลงกับแผ่นอกแข็ง หนุ่มต่างชาติหลับตาลงพร้อมกับก้มหน้าลงสูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากเรือนผมนุ่มสลวยของร่างเล็ก ทั้งคู่นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ราวกับกำลังโหยหาและเติมเต็มสิ่งที่ขาดหายไปในหัวใจของตน…

จนกระทั่งญี่ปุ่นเป็นฝ่ายเรียกชื่ออีกฝ่ายขึ้นมา

“คุณอังกฤษครับ”

“ว่าไง”

“รู้สึกดี..จังเลยครับ…”

“อา.. เหมือนกันล่ะน่า..”

“คุณอังกฤษครับ”

“หืม?”

“..รักคุณอังกฤษนะครับ”

“อืม…ฉันเองก็…รัก… อ๊ะ เฮ้ยย เดี๋ยวสิ นะ นี่นายพูดอะไรออกมาน่ะญี่ปุ่น!?!!” อังกฤษสะดุ้งตื่นเต็มตา เมื่อกี๊กำลังเคลิ้มๆ จ..จู่ๆญี่ปุ่นพูดอะไรออกมาน่ะ?!!

รัก..? ญี่ปุ่นรักเขางั้นเหรอ…..?!!!

อังกฤษหน้าแดงก่ำ หมายความว่าหัวใจของพวกเขาทั้งคู่ตรงกันพอดีงั้นเหรอ…….?!! นะ นี่มันโชคดีสุดๆไปเลยไม่ใช่รึไง!!!

ที่ผ่านมา เขานึกว่ามีแต่ตัวเองที่แอบรักอีกฝ่ายอยู่ข้างเดียวซะอีก….. จีซัส!! นี่มันน่าตกใจยิ่งกว่ายูนิคอรน์ที่บ้านเขาคลอดลูกซะอีก!!!

“เอ่ออ… ฉะ ฉันเองก็….”

แต่ถึงจะดีใจ สถานการณ์ชวนกระอักกระอ่วนนี่มันอะไรกัน?! พูดออกไปเซ่! สารภาพรักออกไปเลย มัวอายมัวกลัวอะไรอยู่เล่า!!

อังกฤษได้แต่ลนลานอยู่ในใจ ส่วนคนบอกรักได้แต่รอฟังคำพูดของอีกฝ่ายด้วยสีหน้าเหมือนคนที่รู้คำตอบของอีกฝ่ายอยู่แล้ว

“ว่าไงครับคุณอังกฤษ ผมรอฟังอยู่นะครับ” ญี่ปุ่นมองหน้าแดงๆของอีกคนแล้วกลั้นขำไว้แทบไม่อยู่ อย่างที่คิดไว้เลย อังกฤษที่เป็นคนดื้อรั้นขนาดนั้น พอจี้จุดตรงๆถึงกับไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว…

“ฉัน…”

“ชักช้านะครับ” ญี่ปุ่นเอ่ยยิ้มๆพร้อมกับบรรจงแหวกคอเสื้ออีกฝ่ายอย่างนุ่มนวล ริมฝีปากบางประทับลงไปบนแผ่นอกเปลือยเปล่าของอีกคนเบาๆ

“!!!!!!”

อังกฤษชะงักค้าง ปล่อยให้ญี่ปุ่นตราตรึงสัมผัสอ่อนหวานลงบนอกของตนด้วยสีหน้าตกตะลึง

ในที่สุดหนุ่มเอเชียก็ถอนริมฝีปากออกไป ร่างเล็กอมยิ้มน้อยๆก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ยังนิ่งค้างอยู่ด้วยสายตาขำขัน

“ผมมอบความกล้าให้แล้วนะครับ กล้าพูดออกมาหรือยัง…?”

“อืม… รักนายนะญี่ปุ่น..”

“แปลว่าวิธีนี้ได้ผลสินะครับเนี่ย”

“ใช่.. ได้ผลเกินคาดเลยล่ะ ระวังจะไม่จบอยู่แค่ที่สารภาพรักล่ะ หึๆ..” อังกฤษแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ ร่างสูงลุกขึ้นจากพื้น บิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะปลดกระดุมเสื้อนอกของตนออกทีละเม็ด ญี่ปุ่นยิ้มเจื่อนมองอีกฝ่ายก่อนจะรีบห้ามอีกฝ่ายเสียงสั่น

“ดะ เดี๋ยวนะครับคุณอังกฤษ!! ผะ ผมไม่สบายอยู่นะครับ!!”

“เห… ไม่ได้หรอกนะญี่ปุ่น นาย’ปลุก’ฉันตื่นเต็มที่แล้วนา… ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะอ่อนโยนกับคนป่วยอย่างนายอย่างที่สุภาพบุรุษพึงกระทำกับคนรักเลยล่ะ”

“เดี๋ยวสิครับ! ผมแค่ปลุกความกล้าของคุณอย่างเดียวเองนะ อย่างอื่นไม่เกี่ยว!”

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะอ่อนโยนกับนายนะ…”

“ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้นครับ!”

“อุ๊บ.. ฮะๆ นายนี่ตลกจังแฮะ เชื่อเป็นตุเป็นตะเลยนี่นา!” อังกฤษปิดปากหัวเราะก่อนจะคว้าเสื้อเชิร์ตสีขาวมากลัดกระดุมทีละเม็ดๆ ส่วนเสื้อนอกสีดำที่วางอยู่บนพื้นก็หยิบมาใส่อย่างคล่องแคล่ว

“คะ.. คุณอังกฤษ! ผมโกรธนะครับ!”

“โกรธที่ไม่ทำจริงๆน่ะเหรอ งั้นถ้านายอยาก..”

“ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ! แต่หมายถึงโกรธที่มาหลอกกันแบบนี้ต่างหาก ตกอกตกใจหมดครับ…”

ญี่ปุ่นงึมงำอยู่ในลำคอ อังกฤษยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยว่า

“แน่นอนว่าฉันไม่ฉวยโอกาสทำแบบนั้นหรอกน่า สุภาพบุรุษอย่างฉันต้องถามความสมัครใจและความพร้อมของร่างกายนายก่อน”

“…” พวงแก้มเนียนใสของญี่ปุ่นปรากฏสีแดงเรื่อๆ ความเป็นสุภาพบุรุษของอังกฤษนี่เองที่ทำให้ร่างเล็กใจเต้นตึกตักได้เสมอ

“แต่ว่า.. ตอนนี้น่ะขอไอ้นี่ไปก่อนนะ โทษฐานที่มาทำให้หน้าอกฉันเสียบริสุทธิ์”

ชายหนุ่มผมทองโน้มตัวลงไปหาคนป่วยที่นอนแหมะอยู่บนฟูก ริมฝีปากอ่อนนุ่มของทั้งคู่ประกบกันอยู่ชั่วครู่ แต่เนิ่นนานสำหรับคนสองคน ญี่ปุ่นหลับตาลงเพื่อจดจำรสสัมผัสของอีกฝ่าย

รสชาติของอังกฤษ..

กลิ่นของอังกฤษ..

ในที่สุดชายหนุ่มต่างชาติก็ถอนริมฝีปากออกอย่างแผ่วเบา นัยน์ตาสีมรกตทอดมองอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน มือขาวเนียนลูบไล้ปอยผมสีดำนุ่มสลวยดุจแพรไหม

ริมฝีปากของทัคู่เอื้อนเอ่ยคำว่ารักออกมาเบาๆในภาษาของแต่ละคน…

“I love you”

“あなたを愛しています。”

ถึงจะเอ่ยออกมากันคนละภาษา แต่คนสองคนแค่สบตากันกลับเข้าใจในความหมายที่แต่ละคนสื่อได้เป็นอย่างดี

‘รัก’

………..

ฉันรักนายนะ ญี่ปุ่น….

ผมรักคุณนะครับ.. คุณอังกฤษ….

และจะรัก…ตลอดไป…

………..

ฟิคเก่าค่ะ ค้างอยู่ในเครื่องเลยเอามาลง ฟฟฟฟฟ ความจริงเราไม่ได้อวยคู่นี้เลยค่ะตอนแรก แต่พอรับเขียนฟิคคู่แรร์เท่านั้นแหละ ผ่านมาสองปีหลังจากที่ประกาศก็มีนักอ่านใจกล้าท่านหนึ่งมาขอให้เราช่วยเขียนคู่นี้ให้ ช่วงปิดเทอมยังว่างๆอยู่ก็เลยลองไปตามล่าอ่านโดเสพแฟนอาร์ตเพื่อบิวท์อารมณ์ค่ะ ผลออกมาเลยเป็นงี้ ฟฟฟฟฟฟ

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s