Gintama FanFiction [Kondo Isao x Hijikata Toushirou] ‘Smoke&Tear’

*ฟิคเก่าย้ายจากDek-Dค่ะ*

Gintama FanFiction

Kondo Isao x Hijikata Toushirou

Smoke&Tear
……….

…รอยยิ้มของเขาสว่างไสวราวกับดวงตะวันที่มิอาจเอื้อมคว้า ทั้งยังใสซื่อและไร้ซึ่งพิษสงใดๆ…

…นัยน์ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายแห่งชีวิต ทั้งยังให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างน่าประหลาด…

ขอเพียงแค่ได้อยู่ข้างกายของเขา ได้ปกป้องเขาหรือจะได้เป็นเพียงแค่ลูกน้องของเขา ผมก็มีความสุขมากพอแล้ว แม้ใจจริงแล้วอยากจะเป็นมากกว่านั้นก็ตาม…

“โทชิ~ ฉันคิดถึงคุณโอทาเอะมากๆเลย เพราะงั้นไปหาอะไรดื่มกันเถอะ!” คุณคอนโด้ที่พรวดพราดเข้ามาในห้องทำงานของผมเอ่ยพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง ส่วนผมในตอนนี้ได้แต่มองหัวหน้าตัวเองด้วยสายตาละเหี่ยใจ

“นี่คุณไม่คิดจะทำงานทำการบ้างเลยเหรอครับคุณคอนโด้… วันๆเอาแต่ไปตามก้นผู้หญิง อย่างนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน”ถึงจะบ่นไปอย่างนั้นแต่ผมก็วางปากกาลงบนแผ่นเอกสาร ก่อนจะลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจหลังจากที่นั่งทำงานหลังขดหลังแข็งมาหลายชั่วโมงติดกัน คุณคอนโดเห็นดังนั้นจึงปรี่เข้ามากอดคอผมพร้อมกับชวนคุยเรื่องของแม่สาวนั่นอย่างออกรส ผมรู้สึกเจ็บจี๊ดในใจนิดๆแต่ก็ทนกัดฟันเออออห่อหมกตามน้ำไปเรื่อยจนกระทั่งพวกเราสองคนเดินไปถึงร้านที่เธอคนนั้นทำงานอยู่ ผมถอนหายใจก่อนจะจุดบุหรี่แล้วยืนเงียบๆอยู่หน้าร้าน เพราะถ้าเข้าไปคงไม่มีประโยชน์อะไร ผมไม่ต้องการจะเห็นภาพบาดตาบาดใจนั่นหรอกนะ… ภาพที่คุณคอนโด้ตามตื๊อแม่นั่นทำให้ผมเจ็บทุกครั้งที่คิดถึงมัน…

ผมปล่อยให้คุณคอนโด้วิ่งเข้าร้านไปอย่างรวดเร็ว แต่แล้วหัวหน้าของผมก็กระเด็นออกจากร้านมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน….

“เฮ้อ เป็นไงบ้างครับคุณคอนโด้”ผมตีหน้าตายเดินเข้าไปถามอาการของอีกฝ่าย ทั้งที่ในใจนั้นร้อนรนอยากจะเข้าไปช่วยพยุงแล้วลากกลับหน่วยเลยด้วยซ้ำ

“อูย คุณโอทาเอะนี่เขินขนาดนี้เชียวเหรอ แรงเขินของผู้หญิงนี่ไม่ธรรมดาเลยเนอะ สมกับเป็นคุณโอทาเอะที่ฉันรักจริงๆ!!”คุณคอนโด้ยันตัวขึ้นมาจากพื้นก่อนจะวิ่งเข้าไปในร้านอีกครั้งด้วยสีหน้าฮึกเหิม แม้ว่าจะรู้ล่วงหน้าว่าผลจากการกระทำนี้จะเป็นเช่นไรก็ตาม

“คุณโอทาเอะคร้าบบบบบบ~!!”

แต่คราวนี้คุณคอนโด้ไม่ถูกขับไสไล่ส่งออกมา คงเป็นเพราะผู้จัดการเข้ามาไกล่เกลี่ยแล้วช่วยลากไปนั่งโต๊ะไกลๆล่ะมั้ง… ผมพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างเสียอารมณ์ ตอนนี้ผมเริ่มอยากกลับแล้ว ผมไม่อยากเข้าไปข้างในแม้ว่าคุณคอนโด้จะเป็นคนชวนผมมาก็ตาม

ผมยังคงยืนรออยู่ที่เดิม ในร้านนั้นเต็มไปด้วยเสียงเฮฮาสนุกสนาน ผมได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกอย่างมีความสุขของคุณคอนโด้ดังลอดมาด้วย อืม อย่างนี้น่ะดีแล้วสินะ…

คุณคอนโด้มีความสุขแท้ๆ แต่ทำไมผมถึงเจ็บอย่างนี้….

เจ็บจนอยากจะร้องไห้…

ดูเหมือนคุณคอนโด้จะยังไม่ลืมว่าหนีบผมมาด้วยเลยตะโกนเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ผมตะโกนกลับไปว่า”ขอตัวกลับก่อนครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมารับ ยามาซากิเพิ่งโทรมาบอกผมว่ามีงานด่วนพิเศษ” คุณคอนโด้จึงยอมปล่อยให้ผมกลับไปทำงาน แต่ความจริงแล้วผมยังไม่อยากกลับหน่วย สิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดในตอนนี้คือการหาสถานที่เงียบๆ ที่สามารถปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาได้อย่างอิสระโดยที่ไม่ต้องกลัวว่าใครจะมาเห็น

นานแล้วสินะ ที่เจ้าของฉายา’รองหัวหน้าปีศาจ’อย่าง’ฮิจิคาตะ โทชิโร่’คนนี้ไม่ได้ร้องไห้อีกเลยเวลาเจอกับเรื่องหนักหัวลำบากใจ ทั้งๆที่ปัญหาใหญ่ขนาดนี้ผมยังทำใจยอมรับและหาทางแก้ไขได้ แต่ปัญหาหัวใจตัวเองกลับแก้ไขไม่ได้….

ผมมันบ้า…

บ้าที่ไปหลงรักเขา… หลงรักคอนโด้ อิซาโอะคนนั้น…

ท่ามกลางความวุ่นวายของมหานครเอโดะยามค่ำคืน ผมเดินผ่านร้านรวงต่างๆ ผ่านแสงสีไปเรื่อยๆจนกระทั่งรอบด้านตกอยู่ในความมืดมิดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ร้านเหล้าข้างทางแห่งหนึ่งดึงดูดใจผมได้ในทันที ความเงียบของมันเป็นสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุดในเวลาและสถานการณ์เช่นนี้

การดื่มเผื่อลืมความเจ็บปวดคือสิ่งที่ผมจำเป็นต้องทำ พอผ่านพ้นคืนนี้ไปผมต้องกลายไปเป็นรองหัวหน้า เป็นรองผู้นำของชินเซ็นงุมิ ผมไม่สามารถแสดงความอ่อนแอใดๆให้ลูกน้องเห็นได้ เพราะฉะนั้นคืนนี้ผมต้องกำจัดความรู้สึกนี้ออกไปให้หมด เช่นเดียวกับทุกคืนที่ผมมักเดินออกไปสูบบุหรี่บริเวณรอบๆห้องพัก หรือไม่ก็แอบหนีออกไปดื่มข้างนอกเงียบๆคนเดียว เหตุผลที่ผมสูบบุหรี่อย่างหนัก ก็เพราะต้องการจะปลดปล่อยความรู้สึกต่างๆออกไปโดยไม่ให้ใครล่วงรู้ ยิ่งเจ็บเท่าไหร่ก็ยิ่งสูบ ยิ่งเศร้าเท่าไหร่ก็ยิ่งสูบ สูบเพื่อที่จะระบายความรู้สึกต่างๆออกไปพร้อมๆกลับกลุ่มควัน อำพรางความรู้สึกเหล่านั้นไว้ไม่ให้ใครล่วงรู้…

ผมไม่กล้าสารภาพความรู้สึกในใจนี้ออกไป เพราะกลัวว่าคุณคอนโด้จะรังเกียจผม ผมกลัวเหลือเกิน…

“ยินดีต้อนรับ”

ผมเดินเข้าไปนั่งในร้านเหล้าแห่งนั้น เจ้าของร้านเดินงัวเงียมาหาผมพร้อมกับขวดเหล้าหลายขวดและจอกเต็มมือ ผมฝืนกระตุกยิ้มเล็กน้อยแทนคำขอบคุณก่อนจะรับขวดเหล้าพร้อมกับจอกมารินเหล้าให้กับตัวเอง จรดจอกเล็กๆนั้นกับริมฝีปาก กล้ำกลืนของเหลวรสฝาดลงไปในลำคอ รู้สึกได้ถึงความเค็มที่ผสมปนเปอยู่กับรสฝาดๆของสุราที่คุ้นชิน

ผมปล่อยให้น้ำตาอุ่นๆไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง ซดเหล้าต่อไปเงียบๆ จนในที่สุดก็ทนไม่ไหว จึงได้ร้องไห้ฟูมฟายราวกับคนบ้า แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของร้านคงจะเข้าใจสภาพจิตใจของผมในตอนนี้จึงได้เดินถือขวดเหล้ามาวางบนโต๊ะแล้วเดินจากไป ผมมองขวดสีขาวเหล่านั้นอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเทของเหลวที่บรรจุอยู่ในนั้นลงท้อง สลับกับร้องไห้ไปเรื่อยๆ…

สิ่งที่ผมพอจะทำได้ในตอนนี้มีเพียงแค่ระบายมันออกมาเท่านั้น ปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหลายระเบิดออกมาจากตัว ปล่อยมันออกมาให้มากที่สุด เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้พร้อมเผชิญหน้ากับวันใหม่ที่ไม่รู้จบ เสียงฟูมฟายของผมยังคงเป็นสิ่งเดียวที่ดังก้องสะท้อนไปมาอยู่บนถนนสายเล็กๆที่มืดมิด และมันยังคงดังต่อเนื่องไปเรื่อยๆ จนกว่าจะถึงเวลาย่ำรุ่ง

เวลาที่ผมจะกลับไปทนทุกข์กับความรู้สึกเช่นเดิม…

กลับไปอดทนอดกลั้น…

กลับไปกลายเป็น’รองหัวหน้าปีศาจ’ ทนทุกข์ทรมานอยู่ในห้วงแห่งความรักที่ไม่มีวันจะสมหวังอีกครา…

ทนทุกข์…ตลอดไป…

อ่ากกกกก ฟิคเก่าที่ขุดคุ้ยจากโน้ตในเฟสบุคและเว็บเด็กดีค่ะ พอดีเพิ่งได้เข้าเฟสในคอมก็เลยเพิ่งก๊อปจากโน้ตมาลงในนี้แทน ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ เป็นคู่ที่แรร์มากกกกถึงมากที่สุดในไทยเลยสินะคะ ฟฟฟฟฟฟฟฟ จำได้ว่าช่วงนั้นไปอ่านฟิคอังกฤษเรื่องนึงบวกกับความพีคที่มีอยู่แต่เดิมแล้วก็เลยกลายออกมาเป็นแบบนี้.. แต่ที่จบเศร้าแบบนี้ก็คงเพราะอารมณ์ช่วงนั้นแปรปรวนอยู่ด้วยค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟ เหมือนสาเหตุจะเป็นหนึ่งในซีรี่ส์คุณชายชื่อดังของช่องสา— (พอดีเราติดละคร…) เอาเป็นว่าขอให้สนุก(?)กับฟิคเรื่องนี้นะคะ…

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s