KnB FanFiction [ Hyuuga Junpei x Aida Riko ] ‘…always be by your side’

KnB FanFiction

Hyuuga Junpei x Aida Riko

‘…always be by your side’

…….

แนวแบ่งเขตโมโฮโรวิซิคก็คือรอยต่อระหว่างเปลือกโลกกับเนื้อโลก แต่รอยต่อที่เชื่อมหัวใจของคนสองคนให้ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวกัน…ก็คือความรัก….

…….

ฝนกำลังตก…

“พยากรณ์อากาศไม่เห็นบอกเลยว่าเย็นนี้ฝนจะตก…”

ไอดะ ริโกะเหม่อมองท้องฟ้าแล้วพึมพำออกมาเบาๆอย่างหงุดหงิด เห็นทีคงไม่แคล้วว่าโค้ชสาวแห่งชมรมบาสเก็ตบอลชายเซย์รินต้องเดินตากฝนกลับบ้านเสียแล้ว

ทั้งๆที่วันนี้อุตส่าห์ยอมให้เลิกชมรมเร็วแท้ๆเชียว แทนที่จะได้เดินกลับบ้านสบายๆ ไหงถึงกลายเป็นว่ามีอุปสรรคอย่างอื่นเสียได้..

เด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลยืนถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่หน้าประตูกระจก ณ บริเวณตู้เก็บรองเท้าโรงเรียนมัธยมปลายเซย์ริน ในใจนึกใคร่ครวญหาทางออกของปัญหาเร่งด่วนที่กำลังเผชิญ

“โฮ่ย ริโกะ”

เจ้าของชื่อหันไปมองต้นเสียงคุ้นเคยแล้วยิ้มน้อยๆ กัปตันเซย์รินยืนเอาร่มพาดไหล่ไว้ขณะที่เริ่มบ่นด้วยน้ำเสียงเอือมระอา

“จริงๆเลยนะเธอเนี่ย ก็รู้อยู่ว่าช่วงนี้ฟ้าฝนมันปกติซะที่ไหน หัดพกร่มไว้ทุกวันสิฟะ”

“อะไรของนายยะ แค่บังเอิญเอาร่มมาอย่าได้ใจไปหน่อยเลยน่า แล้วร่มร้านสะดวกซื้อนั่นมันอะไรกัน…. ฮิวงะคุงเองก็ลืมเหมือนกันสินะ ถึงได้แวะซื้อร่มตอนเช้า แล้วก็เกือบมาซ้อมสาย…”

“ชะ ช่างเถอะน่า!! เอ้า เอาไอ้นี่ไปใช้สิ” ฮิวงะตวาดเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความผิดพลาดของตน ก่อนจะยื่นร่มพลาสติกสีใสให้อย่างไม่ลังเล

“อ้าว แล้วฮิวงะคุง…”

“พอดีมีอีกคันนึงเก็บไว้อยู่แถวๆล็อคเกอร์ เธอเอาคันนี้กลับไปเลยก็ได้ เดี๋ยวฉันซ้อมต่ออีกหน่อยค่อยกลับ”

โค้ชสาวจ้องกัปตันทีมอยู่ครู่หนึ่งจนอีกฝ่ายต้องเบนสายตาไปทางอื่นแทน ริโกะถอนหายใจก่อนจะกางร่มพลาสติกในมือ

“งั้นก็เจอกันพรุ่งนี้นะ ฮิวงะคุง”

“ฮื่อ”

ฮิวงะหันหลังกลับเข้าไปในตัวตึก แต่ตรงดิ่งไปที่ตู้ล็อคเกอร์เพื่อหยิบรองเท้าไม่ใช่เพื่อไปโรงยิม ไม่มีร่มสีใสอีกคันวางพาดอยู่แถวนั้น ฮิวงะไม่ใช่คนประเภทที่พกร่มสองคันมาโรงเรียนอยู่แล้ว ปกติแค่คันเดียวเขายังไม่ค่อยอยากจะพกมาเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าวันนี้ตื่นสายเลยต้องไปอาศัยท้องที่ร้านสะดวกซื้อ เพราะไม่มีแบงค์ย่อยเลยรู้สึกเกรงใจพนักงานที่รูปร่างหน้าตาไม่ต่างไปจากนักมวยปล้ำรุ่นเฮฟวี่เวท คนสวมแว่นจึงจำใจคว้าร่มและข้าวของอื่นๆที่อยู่แถวๆนั้นมากองๆบนเคาท์เตอร์คิดเงิน สุดท้ายเขาเลยได้ร่ม1คัน นม2กล่อง ขนมปังไส้ถั่วแดง3ถุง และหนังสือจัxป์รายสัปดาห์1เล่ม….

สุดท้ายก็เกือบมาไม่ทันซ้อมช่วงเช้าอย่างที่ริโกะแขวะไว้…

ฮิวงะคว้ารองเท้าออกจากตู้ ระหว่างเปลี่ยนรองเท้าก็สะพายกระเป๋าแล้วตรวจเช็คข้าวของไปด้วย เสียงหยดน้ำฝนตกกระทบพื้นจนเกิดเสียงก้องกังวาล นักเรียนบางกลุ่มเดินผ่านฮิวงะไป เสียงพูดคุยค่อยๆห่างออกไปเรื่อยๆ กลบด้วยเสียงฝนคู่หนึ่งก่อนที่บรรยากาศในอาคารจะกลับมาสงบดังเดิม คนพวกนั้นคงกางร่มแล้วเริ่มเดินกลับบ้านกัน หรือไม่ก็ไปขลุกกันที่ร้านฟาสต์ฟู้ดแถวๆนี้ หลายๆคนที่อยู่ในสภาพไร้ร่มเหมือนเขาก็น่าจะยังนั่งแหมะอยู่ซักที่ในโรงเรียน สมาชิกชมรมบาสเองก็น่าจะยังมีบางส่วนที่ติดฝนอยู่ในโรงเรียนขณะนี้ เพราะฝนตกลงมาแบบไม่ได้ตั้งตัว คิดว่าคนที่ไม่ได้เอาร่มมาก็คงเยอะอยู่..

ฮิวงะทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง ฝนยังคงตกอย่างหนักหน่วง แต่กัปตันทีมไม่คิดที่จะรอให้ฝนหยุดก่อนแล้วจึงกลับ ดูท่าว่าคงอีกนานกว่าฝนจะหยุดตก พรุ่งนี้มีสอบ เขาควรจะรีบกลับไปอ่านหนังสือแล้วรีบนอน ถ้าได้คะแนนไม่ดีคงถูกอิสึกิกับโคงะล้อแน่ น่าอายจะตาย เสียฟอร์มหมด…

กัปตันเซย์รินเลือกที่จะอ้อมไปออกประตูอีกที่หนึ่ง เพราะคิดว่าถ้าออกที่ประตูหน้าก็มีโอกาสที่เขาและริโกะจะบังเอิญเจอกันตอนหยุดรอไฟแดงหรือสวนกันในระยะประชิดเข้าพอดี ถ้าไม่อยากโดนทักเรื่องร่มก็คงต้องเลี่ยงไปใช้เส้นทางอื่นแทน ใครมันจะยอมเสียฟอร์มเปียกฝนให้ผู้หญิงที่ตัวเองแอบชอบเห็นกันล่ะ เปียกมะล่อกมะแล่กเป็นลูกหมาตกน้ำมันไม่เท่เลยซักนิด ยิ่งทำตัวเป็นพระเอกเสียสละร่มให้นี่อาจจะโดนมองด้วยสายตาดูถูกเอาก็ได้…

แต่ที่ทำอย่างนั้น ก็เพราะริโกะจะได้ครอบครองร่มไปคนเดียว ร่มร้านสะดวกซื้อน่ะคันเล็ก เดินเบียดกันสองคนมันก็ใช่ที่ สุดท้ายก็ต้องเปียกทั้งคู่อยู่ดี สู้ให้นักกีฬาที่ร่างกายแข็งแรงอย่างเขาเปียกฝนคนเดียวน่าจะดีซะกว่า ให้ริโกะปลอดภัยอยู่ใต้ร่มนั่นล่ะดีแล้ว..

เป็นถึงกัปตัน อย่าไหวหวั่นแค่สายฝน!

ฮิวงะผลักประตูกระจกใสออกไปสูดกลิ่นชื้นของสายฝนที่กระหน่ำตกลงมา ขณะที่กำลังจะก้าวขาวิ่ง เสียงคุ้นเคยของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้น เสียงที่ทำให้หัวใจของฮิวงะกระตุกวูบ…

“ฮิวงะคุง!”

ริโกะยืนจังก้าอยู่ตรงนั้น ห่างออกไปจากเขาไม่มากนัก เธออยู่ภายใต้การคุ้มกันของร่มสีใส ฮิวงะยอมรับว่าเขามองไม่เห็นอีกคน อาจเป็นเพราะฝนที่ตกหนักจนบดบังทุกสิ่งอย่าง หรือไม่ก็สายตาเขาแย่ลงกว่าเดิม

“โฮ่ยๆ เดี๋ยวสิฟะ นี่เธอไปทำอะไรตรงนั้น!”

“ฮิวงะคุงนั่นล่ะคิดจะทำอะไรกันแน่! หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ!”

โค้ชสาวผมสั้นตะโกนสั่งพร้อมๆกับก้าวฉับๆเข้าไปหาอีกคน

“กะแล้วเชียวว่าฮิวงะคุงต้องทำอะไรงี่เง่าแบบนี้เลยมาดักรอ แล้วดูสิ คิดผิดซะที่ไหน เป็นคนที่โกหกไม่เนียนสุดๆไปเลย”

“อึก..” คนผมดำถึงกัยเถียงไม่ออก สุดท้ายก็ได้แต่เบนสายตาไปทางอื่นแล้วอ้อมแอ้มตอบ

“กะ.. ก็ร่มมันเล็ก ขืนกลับด้วยกันต้องเปียกทั้งคู่..”

“ก็เลยคิดจะเปียกคนเดียว? อย่างนั่นน่ะฉันไม่ยอมหรอกนะ”

นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงจัง กัปตันทีมกลืนน้ำลายหนึ่งอึกลงคออย่างยากลำบากเมื่อถูกจ้องด้วยสายตาเช่นนั้น

“เอาเถอะ งั้นก็กลับด้วยกันซะ” ริโกะดึงมือของฮิวงะแรงๆ ร่างสูง178เซนติเมตรเซเล็กน้อยขณะก้าวเดินเข้ามาในร่ม

“เดี๋ยวฉันถือร่มให้” ฮิวงะตั้งสติอย่างรวดเร็วก่อนจะคว้าร่มมาจากคนผมสีน้ำตาล ซึ่งฝ่ายนั้นก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะยอมรับในเรื่องความได้เปรียบทางส่วนสูงของอีกคน คนตัวเล็กกว่าถ้าจะกางร่มเผื่ออีกคนด้วยต้องชูสูงขึ้นไปอีกเท่าไหร่กัน…

สองขาของคนถือร่มเริ่มอิกเดินช้าๆ ร่างบางในชุดนักเรียนหญิงม.ปลายเซย์รินเดินตามอีกคน นอกจากเสียงน้ำฝนที่ตกกระทบพื้นถนนแล้วก็ไร้ซึ่งเสียงพูดคุยใดๆ ฮิวงะหน้าร้อนวาบเมื่อมือกับแขนของตนแตะหรือสัมผัสกับโค้ชสาวโดยบังเอิญ

ถึงแม้ว่าจะเดินด้วยกันบ่อยๆ แต่สถานการณ์ตอนนี้ต่างออกไป..

ปกติแล้วเขาจะเดินเว้นระยะห่างจากริโกะเล็กน้อย แอบมองอีกฝ่ายอยู่เงียบๆผ่านทางหางตา และพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดและดูเฉยชามากที่สุด

พยายามทำเป็นมองว่าเป็นแค่เพื่อนสนิท แต่สุดท้ายแล้ว.. สำหรับเขา ไอดะ ริโกะเป็นคนที่สำคัญมาก.. ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทธรรมดาๆ แต่เป็นคนที่พิเศษยิ่งกว่านั้น…

“…..”

ฮิวงะเหม่อมองฟ้ามองฝนมองผู้คนไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายสายตาของหนุ่มม.ปลายปีสองก็มาหยุดอยู่ที่คนข้างๆ

“โทษทีนะ แต่ช่วยถือร่มแทนหน่อยสิ ซักสิบวิ”

“เอ๋ อะไรของนาย”

ริโกะรับหน้าที่ถือร่มมาอย่างงงๆ ฮิวงะส่งกระเป๋าสะพายคาดให้ต่อ ก่อนจะปลดกระดุมชุดกักคุรันสีดำแล้วถอดออกมาอย่างรวดเร็ว ริโกะจ้องการกระทำของอีกฝ่ายตาแทบจะถลนออกจากเบ้า

“เดี๋ยวสิ!! ฮิวงะคุง นี่คิดจะทำอะไร!!”

“ก็ทำแบบนี้ไง อย่าเสียงดังสิฟะ ชะ ใช่ว่าฉันอยากทำซะที่ไหน!” ฮิวงะว่าพลางคลุมเสื้อนอกสีดำลงบนหัวของคนตัวเล็กกว่าอย่างเบามือ ชายเสื้อนั้นยาวเกือบถึงปลายแผ่นหลังของริโกะ ฮิวงะมองสภาพของอีกคนแล้วก็เหลือบมองไปอีกทาง

“..ฝนมันกระเด็น คลุมไว้อย่างนั้นล่ะ” เจ้าของเสื้อทำเป็นพูดเสียงห้วนพร้อมกับแบมือขอร่มและกระเป๋าคืน ริโกะส่งทั้งสองสิ่งคืนให้ ก่อนจะแถมรอยยิ้มสดใสร่าเริงให้อีกคน

“ขอบคุณนะฮิวงะคุง”

กัปตันเซย์รินเมินหน้าไปทางอื่นขณะที่สองเท้าเริ่มออกเดินอีกครั้ง โค้ชสาวเดินตามอีกคนไปติดๆ นัยน์ตาสีน้ำตาลกลมโตจ้องไปที่หลังหูของอีกคนที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

ระยะห่างที่แทบจะเป็นศูนย์ทำให้ร่างของทั้งคู่สัมผัสกันบ้างตามจังหวะการเดิน ถึงแม้จะไม่มีใครพูดอะไร ไม่มีการมองตา แต่ทั้งสองคนก็สามารถรับรู้ได้ว่า หัวใจสองดวงได้ถูกเชื่อมเข้าด้วยกันแล้ว…

เชื่อมด้วยสิ่งที่เรียกว่า’ความรัก’

……….

จบแล้วค่ะ ปะ เป็นฟิคที่ใช้เวลาเขียนนานที่สุดเพราะหาเวลาว่างๆมาเขียนไม่ค่อยได้ ฟฟฟฟฟฟ เป็นแค่ความคิดชั่ววูบที่เกิดจากการมองฝนตกจนออกจากโรงเรียนไม่ได้ค่ะ ซึ่งแน่นอนว่าเราไม่ได้โชคดีเหมือนโค้ชที่มีพี่ฮิวงะเอาร่มมาให้ สุดท้ายก็เลยได้แต่รอให้ฝนหยุดเองค่ะ |||Orz อนึ่ง มุกโมโฮโรวิซิคนั้นเป็นมุกที่จู่ๆก็ปิ๊งขึ้นมาตอนอ่านวิทย์พื้นฯเตรียมสอบค่ะ ก็เลยเอามาใส่แบบไม่ถงไม่ถามสุขภาพคนอื่นซักคำ ฟฟฟฟฟฟฟ ยังไงก็ตามแต่ ขอให้สนุกกับฟิคนะคะ เย่ะะะ

Advertisements

2 thoughts on “KnB FanFiction [ Hyuuga Junpei x Aida Riko ] ‘…always be by your side’

  1. กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ พี่ฮิวงะะะ สุภาพบุรุษสุดๆ ฟวกวเสบๆลๆวปข ตายค่ะ น่ารักกกกกกกก คู่นี้น่ารักกกกก โค้ชรู้ทันด้วยแหละะ พี่ฮิวงะเขิน พี่ฮิวงะหูแดง พี่ฮิวงะ พี่ฮิวงะะะะ โอยยยย โรแมนติกจังค่ะเดินสวีทกันกลางสายฝนเนี่ย ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ อ้อ มุกโมโฮโรวิซิคเสี่ยวมากค่ะ นี่รู้สึกไนท์ซังจะใช้มุกวิชาการบ่อยเหมือนกันนะเนี่ย อันนี้ไม่ได้ว่าอะไร แค่จะบอกว่าชอบมุกเสี่ยวแบบวิชาการด้วยค่ะ เจ๋งแปลกๆ(?) ขอบคุณที่เวิ่นฟิคมาให้อ่านนะคะ สนุกทุกเรื่องเลยย

    *มาเม้นท์แบบงงๆแล้วก็จากไป*

    • ขอบคุณค่าบีซังงง;///; แงงงงง ดีใจมากเลยค่ะฟฟฟฟฟ ใช่ม้าาา สองคนนี้ฟฟหหฟฟฟหฟ้้กดืดืดืืดทดมดมดฮืออออออออออน่ารักเกินไปแล้ววววววว ฮือออออ ลงตัวววว มันลงตัวมากเลยค่ะฟฟฟฟฟ บ้าจริงงง ฟฟฟฟฟฟฟ งือออ ขอบคุณอีกครั้งที่ชอบมุกเรานะคะ ส่วนตัวเราก็ชอบมุกแบบนี้เหมือนกัน แต่คิดแบบนี้ได้เฉพาะตอนมีสาระจริงๆค่ะ ฮาาา ถ้าไม่รังเกียจก็อยากเวิ่นบ่อยๆนะคะ สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณที่ติดตามกันมานะคะแงงง;///; ขอบคุณมากจริงๆค่ะ❤️ #ตอบเมนท์แล้วหนีไปเขิน #….

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s