KnB FanFiction [ Hyuuga Junpei x Izuki Shun ] ‘…because I love you’

KnB FanFiction

Hyuuga Junpei x Izuki Shun

‘…because I love you’

……

…คืนนี้ไม่มีพระจันทร์…

ฮิวงะจ้องมองท้องฟ้ายามราตรีผ่านหน้าต่างในห้องนอน โดยปกติแล้ว จากมุมนี้เขาจะสามารถมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของดวงจันทร์ในแต่ละคืนได้อย่างชัดเจน เต็มดวงบ้าง ครึ่งดวงบ้าง เป็นเสี้ยวๆบ้าง หรือบางทีก็ไม่มีเลย… เช่นเดียวกับคืนนี้ที่มองออกไปแล้วเห็นแต่ความมืดมิด ชวนให้รู้สึกเหงานิดๆอย่างน่าประหลาด

จ้องมองต่อไปก็ใช่ว่าจะมีพระจันทร์ปรากฏออกมาให้ชื่นชม กัปตันเซย์รินละสายตาจากบรรยากาศนอกหน้าต่าง ก่อนจะเดินไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางหมิ่นเหม่อยู่บนโต๊ะหนังสือ เพื่อนกันไม่ให้เจ้าโทรศัพท์หล่นลงไปตามกฎของแรงโน้มถ่วง คนสวมแว่นเดินไปที่เตียงแล้วทิ้งตัวนอนแผ่อยู่อย่างนั้น มือกร้านจากการเล่นบาสยกโทรศัพท์ให้อยู่เหนือสายตา หลังจากที่เปิดฝาโทรศัพท์ออก ภาพของเรย์ อัลเลน นักบาสชื่อดังที่เขาชื่นชอบก็ปรากฏขึ้นมาทักทาย

ฮิวงะตั้งใจจะกดไปดูเมลที่เขายังไม่ได้อ่าน ซึ่งส่วนใหญ่เป็นพวกแคตตาล็อคฟิคเกอร์ออนไลน์ที่เพิ่งอัพเดตสดๆร้อนๆจากบริษัทต่างๆ ทว่า ความรู้สึกเพียงชั่ววูบที่แล่นเข้ามาในสมองของเขานั้นบงการให้นิ้วมือกดออกจากรายการอินบอกซ์ของอีเมล และกดไปที่ไอคอนโทรศัพท์ เลื่อนหาเบอร์โทรของใครคนหนึ่งอยู่ซักพัก ตั้งท่าจะกดโทรออกแต่ก็ต้องหยุดชะงัก..

…เดี๋ยวสิ…นี่เขาจะโทรหาอิสึกิทำไม.. ไม่มีเห็นจะมีเหตุผลอะไรพิเศษให้โทรไปหาเลยนี่นา…

เอ่อ..ก็แค่คิดถึง..

แต่ขืนโทรไปแล้วพูดแบบนั้น คนที่จะเขินอายคงกลายเป็นเขาเสียเอง ใครมันจะไปกล้าพูดเรื่องแบบนั้นต่อหน้าเพื่อนสนิทที่เป็นผู้ชายฟะ เสียฟอร์มหมด..!

ปกติเวลาคิดถึงอีกคน ฮิวงะจะส่งเมลไร้สาระไป อิสึกิก็ตอบกลับมาเป็นมุกทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆ ตรงที่เขาเริ่มมั่นใจแล้วว่าเขาคิดกับอิสึกิยังไง เวลาจะส่งเมลไปเลยแอบเกร็งเล็กน้อย…

“บ้าชะมัด!” กัปตันเซย์รินสะบัดหัวเรียกสติตัวเอง แบบนี้ใช่ไหมที่เรียกว่า’ความรัก’ ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งหวั่นไหว ยิ่งสนิทกันยิ่งห้ามใจตัวเองไม่ได้…

ฮิวงะไม่รู้ว่าจุดเริ่มต้นของความรู้สึกที่ล้นทะลักอยู่ในอกเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้แค่ว่าไปๆมาๆ เขาก็ตกหลุมรักเพื่อนสนิทตัวเองเสียแล้ว…

อยากดูแล อยากปกป้อง ถึงอิสึกิจะไม่ใช่ผู้หญิง ถึงจะเป็นไอ้บ้าที่เล่นแต่มุกคำพ้องแป้กๆ แต่ก็เป็นคนที่เขาพร้อมจะเชื่อใจและพร้อมที่จะยืนอยู่ข้างๆไปตลอดชีวิต..

ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นผู้ชายที่ไร้ซึ่งความละเอียดอ่อน แต่กับอิสึกิ เขาพยายามใส่ใจและเก็บรายละเอียดทุกอย่างของอีกคนอยู่ลับๆ

“..งะ…”

“หือ?” ฮิวงะกระพริบตาปริบๆ จู่ๆก็ได้ยินเสียงของอิสึกิเรียกชื่อของตน ราวกับกำลังตะโกนเรียกเขาจากที่ไกลๆ

….นี่เขาคิดถึงหมอนั่นจนหลอนไปเลยเหรอฟะ? นี่อิสึกิมีอิทธิพลต่อหัวใจเขาไม่พอ ยังจะคิดมายึดครองสมองของเขาอีกเรอะ…

“งะ… ฮิวงะ…”

“เฮ้ย… หรือว่า?!!”

ฮิวงะหยิบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูแล้วแทบจะเอาหัวโขกพื้นในความสะเพร่าของตัวเอง

เผลอกดโทรไปหาจนได้!!!

“อ่า.. ฮัลโหล…”

“โทรมามีอะไรรึเปล่า!!!!!! ฉันตะโกนเรียกตั้งนานก็ไม่ยอมพูดเลยนะ!!!!” เสียงตะโกนของอิสึกิทำเอาฮิวงะต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกจากหู ก่อนจะตั้งสติแล้วตะโกนตอบกลับไป

“ฉันเผลอกดโทรออกเฟ้ย!!!! เมื่อกี๊นี้เพิ่งรู้ตัว!!!!!!! แล้วก็อย่าตะโกนเสียงดังสิฟะ!!!”

“…นายก็เสียงดังเหมือนกันนะฮิวงะ”

“ช่างฉันเถอะน่า!! เอ่อ.. งั้นก็แค่นี้ล่ะ!”

“เดี๋ยวก่อน” อิสึกิเรียกคนที่ตั้งใจจะปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงคาดเดาไม่ได้ ฮิวงะนึกเอะใจกับความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในน้ำเสียงนั้น แต่ก็ยอมรับฟังเงียบๆ

“นายเบื่อมุกของฉันบ้างรึเปล่า”

ทำไมจู่ๆถึงถามแบบนั้น..?

ฮิวงะได้แต่ตั้งคำถามในใจ ก่อนจะตอบออกไปอย่างกำกวม

“ก็เบื่อบ้างชอบบ้าง แล้วแต่มุก” จริงอยู่ที่มุกของอิสึกิแป้กเข้าขั้นเลวร้าย แต่ฟังๆไปมันก็เพลินดี… ที่สำคัญ อะไรที่อิสึกิชอบเขาก็ต้องชอบด้วยอยู่แล้ว

“…….แปลว่าเบื่อสินะ”

“ไม่ได้เบื่อ ฟังแล้วก็เพลินๆดีน่ะนะ..”

“แล้วนายเบื่อฉันรึเปล่า… ชอบฉันรึเปล่า…”

ฮิวงะนิ่งไปครู่หนึ่ง หน้าเริ่มแดงซ่านก่อนจะรวบรวมความกล้าพูดออกไป

“กะ ก็… เบื่อบางมุกของนายแต่ไม่เคยเบื่อนาย ชอบบางมุกของนายแต่ชอบทุกอย่างที่เป็นนาย… เอ่อ.. ระ.. รักนะ….”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ฮิวงะเดาว่าคงกำลังทำหน้าช็อก หรือไม่ก็คงคิดว่าที่เขาพูดออกไปเมื่อสักครู่เป็นมุก ก็เลยประเมินสถานการณ์อยู่ว่าจะเล่นมุกโต้ตอบยังไง…

แต่อย่างไรก็ตาม ความเงียบของอีกคนทำเอาหัวใจของฮิวงะหนาวสั่น… พูดออกไปแบบนั้น อิสึกิจะโกรธเขาไหมนะ จากนี้ไปความสัมพันธ์ของพวกเจาจัเปลี่ยนไปไหม…. จะร้ายหรือจะดี…

ความรู้สึกกลัวถาโถมใส่คนเป็นกัปตันเซย์รินจนร่างสูงโปร่งถึงกับตัวสั่นน้อยๆ รอคอยการตอบกลับของอิสึกิที่จะช่วยตัดสินอนาคตของพวกเขาทั้งสอง

“ฮิวงะ… มะ เมื่อกี๊นี้น่ะ… พูดจริงสินะ” เสียงของอิสึกิดูแปร่งๆ ร้องไห้อยู่หรือเปล่านะ นี่ถูกเขาสารภาพรักแล้วเสียใจขนาดนั้นเลยเรอะ เขาควรจะพิจารณาตัวเองได้แล้วใช่ไหมเนี่ย…

นี่เขากำลังโดนรังเกียจอยู่หรือเปล่าหว่า…

“…เออ”

“ฉันก็รักฮิวงะนะ… รักมาตลอดเลย”

ฮิวงะทำโทรศัพท์หล่นเพราะคำตอบที่ผิดคาดของอีกคน

เมื่อได้สติ ชู้ตติ้งการ์ดเซย์รินก็ลนลานเก็บโทรศัพท์ขึ้นมาพูดตะกุกตะกักใส่คนปลายสาย

“ดะ เดี๋ยวสิฟะอิสึกิ มะ เมื่อกี๊…”

“ก็ตามนั้น.. ที่ชอบ(ซุคิ)ก็เพราะมีช่องโหว่(ซุคิ)ไงล่ะ! อ๊ะ นี่ล่ะใช่เลย! กู๊ดไนต์ กู๊ดไนท์ แล้วก็กู๊ดไนซ์!” เสียงของอิสึกิกลับกลายเป็นปกติแล้ว แถมยังมีการเล่นมุกแถมมาด้วย

ฮิวงะเดาว่าตอนนี้ปลายสายต้องกำลังยิ้มอยู่แน่ๆ ไม่ก็กำลังควานหาสมุดและปากการคู่ใจมาจดมุกอยู่ ยิ่งคิดถึงหน้าสวยๆของอิสึกิที่กำลังเบิกบานเขาก็ยิ่งหน้าแดง หัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วแทบจะหลุดออกมาจากอก

“อะ.. ไอ้บ้า!!!” ฮิวงะกดตัดสายไปก่อนจะขว้างโทรศัพท์ทิ้งไปอีกมุมหนึ่งของห้องนอน ทรุดนั่งลงบนพื้น

‘เพราะมีช่องโหว่.. นายก็เลยเข้ามาในใจฉันได้อย่างง่ายดายงั้นสินะ… เออ… งั้นช่องโหว่นี่ก็ให้แค่นายเข้ามาคนเดียวละกัน… ก็เพราะฉันน่ะ รักนายนี่นา…..’

………..

อร่า.. จบแล้วค่ะ ฟฟฟฟฟฟ ครั้งแรกกับการเขียนพี่ฮิวงะเมะ.. เมะจริงๆนะคะ เมะะะ ฟฟฟฟ เมะขี้อายไงงง พอลองคิดภาพพี่ฮิวงะเมะ อิมเมจมันออกมาเป็นแบบนี้ค่ะ… เราควรทำยังไงดีคะะะ ฟฟฟฟฟ เอ่อ จำได้ว่ามุกซุคินี่เคยเห็นในมังงะเรื่อง’พ่อบ้านป่วนทะลุพรมแดน’ค่ะ ตอนแรกก็ลุ้นๆว่า’ช..’นี่คือ’ชอบ’ใช่มั้ย แต่สุดท้ายก็กลายเป็น’ช่องโหว่’ค่ะ ฮาาา ก็เลยได้ความรู้ใหม่เลย ขออนุญาตดึงมาดัดแปลงนิดหน่อยย ส่วนกู๊ดไนต์นั่นเป็นมุกเล่นเสียงที่เขียนก่อนมุกซุคิค่ะ แต่พอดีดันนึกถึงมังงะเรื่องนั้นพอดีก็เลยเอามาใส่ด้วย เอาเป็นว่าขอให้สนุกกับฟิคนะคะ❤️

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s