KnB FanFiction [ Hanamiya Makoto x Hyuuga Junpei ] ‘Once upon a dream…’

KnB FanFiction

Hanamiya Makoto x Hyuuga Junpei

‘Once upon a dream…’

ท่ามกลางความเงียบสงบในยามบ่ายแก่ๆ หนุ่มม.ปลายคนหนึ่งนั่งพิงต้นไม้ใหญ่ ข้างกายมีลูกบาสสีส้มวางอยู่ นัยน์ตาสีเข้มหลังกรอบแว่นเหม่อมองท้องฟ้าสีครามสวย แผ่นอกที่ถูกปกปิดด้วยเสื้อยืดคอกลมสีเขียวพองขึ้นและยุบลงเป็นระยะๆ เสียงหอบหายใจถี่ๆแสดงถึงความเหนื่อยจากการเล่นบาสมาเมื่อครู่ดังแทรกความเงียบอยู่เรื่อยๆ

ฮิวงะ จุนเปย์หลับตาลงครู่หนึ่ง พยายามปรับจังหวะลมหายใจให้เข้าที่ ซึมซับความสงบที่ปกคลุมไปทั่วบริเวณสนามออกกำลังกายที่ร้างผู้คน

แต่ทว่า…

“อ้าว.. ไง แว่นคุงตรงนั้นน่ะ”

“แก?!! ฮานามิยะ!!!”

ร่างสูง179เซนฯเจ้าของชื่อ’ฮานามิยะ มาโคโตะ’เดินเอื่อยๆเข้าไปหาร่างที่เตี้ยกว่าตนหนึ่งเซนฯ ก่อนจะนั่งยองๆมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ ตรงกันข้ามกับกัปตันเซย์รินที่จ้องอีกฝ่ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“แหม อะไรกันล่ะนั่น น่ากลัวจังนะ น่ากลั๊วน่ากลัว” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ทำท่าขนลุกเสียจนโอเวอร์

“ก็แกเป็นตัวต้นเหตุที่ทำให้คิโยชิบาดเจ็บ แล้วจะให้ฉันมองแกแบบแม่มองลูกด้วยความรักเรอะ!!”

“เจ้าคิดเจ้าแค้นจริงนะแว่นคุงเนี่ย หึๆ”

“เป็นใครก็ต้องแค้นโว้ย!!”

“น่าๆ~”

เจ้าของนัยน์ตาสีเขียวเข้มยื่นหน้าเจ้าไปใกล้อีกฝ่ายแล้วแสยะยิ้มน่าสะพรึงกลัว ฝ่ายกัปตันเซย์รินได้แต่มองกัปตัน(ควบตำแหน่งโค้ช)ของคิริซากิ ไดจิด้วยสายตานึกรังเกียจ ก่อนจะคว้าลูกบาสข้างกายแล้วเอ่ยกับฝ่ายตรงข้ามด้วยน้ำเสียงที่เจือปนไปด้วยโทสะ

“ยังไงซะก็ได้เจอแกแล้ว มาone on oneกันซักหน่อยมั้ยล่ะ!”

ฮานามิยะเหลือบมองลูกบาสในมือของอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาแล้วแสยะยิ้มกว้างกว่าเดิม

“ได้ ฉันจะบดขยี้นายให้ดู แว่นคุง”

“เลิกเรียกฉันว่า’แว่นคุง’ได้แล้ว!!! ฮิวงะ จุนเปย์เฟ้ย!!!!”

“ไม่มีทาง เห็นนายโวยวายแล้วมันสะใจดี จะให้เลิกเรียกมันก็ไม่สนุกน่ะสิ แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง แว่นคุง~”

“ไอ้ฮานามิยะ!!!!!!”

กัปตันเซย์รินกัดฟันกรอดก่อนจะลุกขึ้นยืน พร้อมกับเขม่นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเคืองแค้น โค้ช(ควบตำแหน่งกัปตัน)ของคิริซากิ ไดจิเดินนำหน้าอีกฝ่ายไปยังสนามบาสไร้ผู้คน และเมื่อลูกบาสในมือของคนสวมแว่นตกกระทบพื้นแข็ง การดวลกันระหว่างกัปตันทีมทั้งสองก็เริ่มต้นขึ้น

ฮานามิยะเล่นลูกไม้สกปรกเต็มที่ ทั้งเข่า ศอก เท้า และอีกสารพัดวิธีที่จะแย่งบอลมาจากอีกฝ่ายได้ ส่วนฮิวงะได้แต่โวยวายอย่างฉุนเฉียวแล้วกัดฟันทนความเจ็บปวดต่อไปเรื่อยๆ ทั้งสองฝ่ายผลัดกันทำแต้มไปมาจนกระทั่งหมดแรง

ร่างสูง178เซนฯทรุดนั่งกับพื้น เอนหลังพิงต้นไม้ใหญ่ต้นเดิมอย่างอ่อนล้า ร่างกายบอบช้ำไปทั้งตัว ขณะที่ร่างสูง179เซนฯเองก็นั่งพิงต้นไม้ต้นเดียวกัน เหงื่อชุ่มไปทั่วผิวกายซีด แผ่นหลังของทั้งคู่อยู่ในแนวขนานหากไม่มีต้นไม้ใหญ่คั่นกลางก็อาจจะนั่งหลังชนหลังกันไปแล้ว

พระอาทิตย์กับดอกไม้…อยู่ห่างกันเพียงต้นไม้กั้น….

“นี่… ฮานามิยะ ทำไมแกถึงชอบเล่นสกปรกล่ะ”

“ก็เวลาเห็นคนอื่นทรมาน ฉันรู้สึกสนุก”

พอได้ฟังคำตอบ กัปตันเซย์รินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ฮานามิยะกลับพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างจากปกติเล็กน้อย

“บาสเมื่อกี๊น่ะ…สนุกดีนะ”

“หา…?!”

“ก็สนุกดี แต่ก็ไม่ถึงกับสนุกมาก อย่างน้อยก็ช่วยฆ่าเวลาได้ …ครั้งหน้าถ้าได้เล่นกันอีกก็ดีนะ แว่นคุง”

“ไม่ใช่แว่นคุงเฟ้ย!!!! ก็บอกแล้วไงว่าชื่อฮิวงะ จุนเปย์!!”

“ฮะๆ แกล้งนายนี่มันสนุกจริงๆด้วย!!! ชักรู้สึกชอบนายซะแล้วสิ”

ฮานามิยะหลุดขำออกมาน้อยๆเมื่อนึกถึงใบหน้ายามโวยวายของอีกฝ่าย

คนอะไร…ยิ่งแกล้งยิ่งโวยวาย

ยิ่งแกล้ง…ยิ่งสนุก…

ยิ่งแกล้ง…ยิ่งน่ารัก…

“ก็ได้… วันหลังมาเล่นด้วยกันอีกล่ะ แต่บอกไว้เลยนะว่าฉันไม่คิดจะยอมญาติดีกับนายหรอก!!”

ฮิวงะเอ่ยเสียงดังเพื่อกลบความรู้สึกร้อนวูบแปลกๆที่ใบหน้าเมื่อได้ยินคำว่า’ชอบ’จากอีกฝ่าย

คำพูดเมื่อครู่….ราวกับว่าไม่ใช่คำพูดประชด…

แต่เป็นการพูดจากใจจริง….

ถึงแม้จะมีการกระทำหลายๆอย่างของหมอนั่นที่เขาไม่เข้าใจและไม่คิดจะยอมรับ อย่างเช่นการเล่นผิดกติกาและการทำร้ายคิโยชิผู้เป็นเพื่อนสนิทของเขา แต่ภายในส่วนลึกของจิตใจกลับรู้สึกอยากลองที่จะทำความรู้จักกับอีกตัวตนหนึ่งของอีกฝ่าย

ความจริงแล้วหมอนั่นคิดอะไรอยู่ในใจกันแน่…

ภายใต้สีหน้าและสายตาที่อ่านไม่ออกนั่น…

ภายใต้นัยน์ตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเย้ยหยันโลกทั้งใบจะมีสิ่งใดแอบแฝงอยู่หรือเปล่า?

ถึงแม้จะดูอันตราย แต่กลับให้ความรู้สึกท้าทายน่าค้นหาอย่างบอกไม่ถูก…

“สัญญาแล้วนา แว่นคุง”

“ก็บอกว่าไม่ใช่แว่นคุงไงเล่า!”

“ขยะอย่างนายทำให้ฉันสนุกได้ก็จริง แต่ก็ไม่ขอบคุณหรอกนะ”

“อย่าเรียกคนอื่นว่าขยะสิฟะ!!! แล้วฉันก็ไม่เห็นจะต้องการคำขอบคุณจากคนอย่างนายเลยซักนิด!”

ฮานามิยะยกมือซ้ายขึ้นแล้วถอยมือของตนไปข้างหลัง เช่นเดียวกับฮิวงะที่ยกมือขวาขึ้นแล้วถอยมือของตนไปข้างหลังช้าๆ…

ระยะห่างของหลังมือเริ่มสั้นลง…

หลังมือของทั้งสองฝ่ายสัมผัสกันเบาๆ…

ราวกับกำลังให้คำมั่นสัญญา…

คำมั่นสัญญาที่ไม่ใช่คำพูดสวยหรู ไม่ใช่แม้แต่การชนมือกันหรือไฮไฟฟ์ ไม่ใช่การเผชิญหน้ากันด้วยความจริงใจ

แต่เป็นคำสัญญาของคนปากไม่ตรงกับใจ การเอาหลังมือชนกันก็ไม่ต่างจากการบอกใบ้ให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนนั้นไม่ได้ยินดีเลยที่ต้องมาสัญญงสัญญาอะไรแบบนี้ แต่ก็จำเป็นต้องทำ

ไม่ใช่สัญญาระหว่างศัตรูคู่แข่ง

ไม่ใช่สัญญาระหว่างเพื่อน…

แต่เป็นคำมั่นสัญญาของคนสองคนที่เริ่มสนใจในตัวอีกฝ่ายทีละน้อย แล้วเริ่มก่อกำเนิดเป็น’ความผูกพัน’ที่อาจจะถูกแปรค่าเป็นท่ามือหรือไฮไฟฟ์ในเวลาต่อมา

ในวันที่ความผูกพันหลอมรวมใหม่ กลายเป็น’รักนิรันดร์’ในที่สุด….

………..

เสียงนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นในตอนเช้าทำให้เจ้าของเตียงที่กำลังอยู่ในห้วงนิทราสะดุ้งตื่น

หนุ่มม.ปลายปี2สะลึมสะลือปิดนาฬิกาก่อนจะล้มตัวลงนอนแผ่ลงบนเตียงนุ่ม นอนคิดถึงความฝันแปลกประหลาดที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในความทรงจำ

ทำไมคนอย่างเขาถึงได้ฝันถึงหมอนั่น…

ฝันถึงฮานามิยะ มาโคโตะ….

กัปตันเซย์รินเผลออมยิ้มน้อยๆขณะที่เหลือบมองหลังมือข้างขวาของตนอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อได้สติแล้วก็รีบส่ายหัวแรงๆเพื่อลบล้างความรู้สึกเขินอาย ก่อนจะลากสังขารซึ่งยังไม่ตื่นดีไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ โดยที่ไม่รู้ว่าในสถานที่ที่ห่างไกลออกไป ยังมีใครอีกคนที่นั่งยิ้มมองหลังมือข้างซ้ายของตนอยู่เช่นกัน…

“จะรอวันที่ได้ตื่นมาเจอนายในโลกความจริงนะ ฮิวงะ จุนเปย์ ไม่สิ.. พวกเราต้องเจอกันอีกให้ได้.. ต้องเจอให้ได้ แล้วจะเล่นสนุกกับนายให้เต็มที่เลย หึๆ”

…………….

แอร่กกกก จบแล้วฟหหเหิห้หหืกืกื ถึงจะรีไรท์ใหม่นิดนึงแต่ก็ยังงงอยู่ดีค่ะ ฮานะตันนี่เขียนยากจริง รู้สึกจูนไม่ติดแต่ก็อยากเห็นสองคนนี้เค้ารักกัน ฟฟฟฟฟฟ มันมีโมเมนท์นะคะแงงง ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ เปิดมารีไรท์อีกทีเพราะรู้สึกค้างคาค่ะ แต่ก็รู้สึกว่ายังไม่ค่อยเข้าที ยังไงก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ และขอให้สนุกกับฟิคซักนิดนึงก็ยังดีนะคะ (ฮาา)

Advertisements

4 thoughts on “KnB FanFiction [ Hanamiya Makoto x Hyuuga Junpei ] ‘Once upon a dream…’

  1. อ่าห์….. คู่นี้แหละที่รอคอยยยยยยยยยยย
    เวลาเค้าทะเลาะกันน่ารักมากเลยค่ะ ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

    • เราก็ชอบเวลาที่เค้าทะเลาะกันเหมือนกันค่ะ;///; ฟฟฟฟฟฟฟ มันน่ารักมุ้งมิ้งมากในสายตาเรา โฮรลลลล ขอบคุณที่อ่านนะคะ ฟฟฟฟฟฟ

  2. อ้ายยยย นี่แหละพี่ฮิวงะ นี่แหละฮานะยันนน เหมือนเป็นความรู้สึกที่ต่างคนต่างไม่ยอมกัน แต่เดี๋ยวยังไงพี่ฮิวงะก็เสร็จอยู่ดี อุฮิ – . , -)

    ชอบที่เปรียบเทียบพระอาทิตย์ ดอกไม้ ต้นไม้ที่สุดเลยค่ะ

    • โฮรลลลล ขอบคุณค่ะ ฟฟฟฟฟฟ ซึนเจอซึนนี่มันนน ฟฟฟฟฟฟ เอื้อออออ /ตายอย่างสงบ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s